قصه همون دلی که........

سلام.از اونجایی که جدیدا اعتماد به نفسم بالا رفته باز هم از خودم شعر میذارم.یه غزل که چندماه پیش گفتمش فقط خدا کنه تکراری نباشه که........

در همهمه‌ی نبودن یاری که...

بر دوش دلم نشانده‌ام باری که...

از قافله‌ی جنونتان جا ماندم،

از وسوسه‌ی طناب این داری که...

آمیزه‌یی از شب و غم و شعرم من

با حادثه‌ی پریدن ساری که...

می‌رفت به کوچه‌یی غبارآلوده

با بال و پر نشسته بر خاری که...

ما زخمی شعرهای بی قافیه ایم

دلشوره‌ی ناتمام آن کاری که...

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

        آسمان تو چه رنگ است امروز؟

                  آفتابی ست هوا؟

                       یا گرفته است هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

               آفتابی به سرم نیست

                       از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

              آه این سخت سیاه

                   آنچنان نزدیک است

                         که چو بر می کشم از سینه نفس

                                         نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

                     در همین یک قدمی می ماند

                                کورسویی ز چراغی رنجور

                                     قصه پرداز شب ظلمانیست

                         نفسم می گیرد

                                که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجاست

        رنگ رخ باخته است

   آفتابی هرگز

         گوشه چشمی هم 

             بر فراموشی این دخمه نینداخته است

                    اندر این گوشه خاموش فراموش شده

                           کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

           یاد رنگینی در خاطرمن

                     گریه می انگیزد

                         ارغوانم آنجاست

                                 ارغوانم تنهاست

                                      ارغوانم دارد می گرید

            چون دل من که چنین خون ‌آلود

                         هر دم از دیده فرو می ریزد

       ارغوان

              این چه رازیست که هر بار بهار

                          با عزای دل ما می آید؟

       که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است

            وین چنین بر جگر سوختگان

                           داغ بر داغ می افزاید؟

       ارغوان پنجه خونین زمین

                  دامن صبح بگیر

               وز سواران خرامنده خورشید بپرس 

                          کی بر این درد غم می گذرند ؟

  ارغوان خوشه خون

     بامدادان که کبوترها

      بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند

             جان گل رنگ مرا

                    بر سر دست بگیر

                    به تماشاگه پرواز ببر 

    آه بشتاب که هم پروازان

          نگران غم هم پروازند

             ارغوان بیرق گلگون بهار 

               تو برافراشته باش

                  شعر خونبار منی

                   یاد رنگین رفیقانم را

                      بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده ی من 

            ارغوان شاخه همخون جدا مانده من ...

طرحی از خودم.....

تنم را صیقل داده ام،

امشب مهمان دارم

خیال مردی که می گفت دوستم دارد................

من تاب می­خورم از ریسه­ های ماه

تا سطرهای خاک، تا انتهای چاه

شلاق می­خورد بر گونه­ ی دلم

بادی وزیده، شوم، زاییده­ ی گناه

هی موج می­زند از قطره­ های اشک

هی تار می­شود تصویر این نگاه

کامل شد و شکست، بغض همیشه ­ام

نه، مستحب نبود این نقطه­ ی مباح

آن­جا که عاشقی، خط مقدم است

آن­جا فقط بگو، آن­جا فقط بخواه

باور نمی­کنم که زخم خورده ­ام

کات – این پلان نبود از ابتدای راه

قندیل های غم بر سقف بی­ کسی

تن تن تتن تتن، آوازهای آه

تو قهوه می­شوی، بی ­خواب می­شوم

داغ و چشیدنی، دو مردمک سیاه

این هفت طرح ذهنیات من هستند به نقد بنشینیدم لطفن................................................

مکافات 

v     من مکافاتم و در جلد خودم می­سوزم.....           

جنایتی را به دستانم بسپارید

پرتگاه

v   در خود مچاله شده

در پرتگاه اخم­های تو

گره را محکم­تر کن

سیزده

v    خانه رؤیایی­مان را متروکه کردند            

کلاغ های خانه به دوش

و ما باور می­کردیم

دروغ­های سیزده هر روزه را

قهوه

v                

بیزارم از نوشیدن هرچه قهوه

به جز قهوه ­ای چشمانت

گریه

v   وقتی خاک باغچه گریه می­کرد            

آلبالوها شور شدند

تردید

v   در عبور از مسیر زیگزاگ تردید          

عصیان­های کالی را دار زدم

تا دست­هایم مثل تو آلوده باشند

فاصله

حتی اگر اشغال باشند

یک راه است

مسدودش نکن

یک عمر با خیال تو بودن صلاح نیست

دارد کلافه می‌شود از دست هر چه «تو»ست

شاعر؛ که گاه فکر دلش هست و گاه نیست

باید که کوه بار غمم را به دوش خود ...

فکر تنت برای تنم جان‌پناه نیست

این خوشه‌های وحشی انگور در رگم

می‌جوشد آن‌چنان که بفهمم گناه نیست -

این دختری که مرتکبش می‌شوم هنوز

این دختری که فعل مرا پا به ماه نیست

از بس که در تفأل من مریمی نبود

هی فکر می‌کنم که خدا هم گواه نیست -

من عاشقم و در تنم انگار جاری است

یک مشت شب که حال و هوایش سیاه نیست

مریم! نگات وزن تنم را به هم زده

با من برقص، وزن تو که اشتباه نیست؛
**
مریم! برقص، قافیه‌ها را به هم بریز

این شعر مست بی سر و پا را به هم بریز

من را خلاف قصه‌ی تاریخ زنده کن

در این سکانس نقش خدا را به هم بریز

باید دوباره از شب اول شروع کرد

تقدیر را بکوب و قضا را به هم بریز

بی تو غزل نمی‌شود این شعر لعنتی

در آن برقص! قافیه‌ها را به هم بریز ...

**
دارم برای زن شدنت نقشه می‌کشم

ای مریمی که زن شدنت هم صلاح نیست!

گم می‌شوی درون من و ... من درون تو ...

گم می‌شوم درون تو ... این‌ها گناه نیست!

حالا بخواب مادر انجیل‌های من

با این پسر بکارت تو افتضاح نیست!!

مریم! زمین به دور سرم چرخ می خورد

حالم بد است ... حوصله‌ام روبه‌راه نیست ...

اسماعیل موسوی

عاشورای حسینی در تگزاس آمریکا

آنگاه که کاخ آرزو های کسی را ویران می کنی..

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی..

آنگاه که بنده ای را نا دیده می انگاری..

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را

نشنوی..

آنگاه که خدا را می بینی وبنده خدا را نادیده می گیری..

می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی تا 

برای خوشبختی خودت دعا کنی.....

من مدتی است ابر بهارم برای تو

باید ولم کنند ببارم برای تو

این روزها پر از هیجان تغزّ لم

چیزی بجز ترانه ندارم برای تو

جان من است و جان تو،امروز حاضرم

این را به پای آن بگذارم برای تو

از حدّ «دوست دارمت» اعداد عاجزند

اصلاًنمی شود بشمارم برای تو

این شهر در کشاکش کوه و کویر و دشت

دریا نداشت دل بسپارم برای تو

من ماهیم تو آب،تو ماهی و من آفتاب

یار منی و مثل تو یارم برای تو

با آن صدای ناز برایم غزل بخوان

تا وقت مرگ حوصله دارم برای تو

مهدی فرجی

 *****************

 فضای خانه که از خنده های ما گرم است
چه عاشقانه نفس می کشم ! هوا گرم است

دوباره “دیده امت” زّل بزن به چشمانی
که از حرارت ” من دیده ام ترا ” گرم است

بیا گناه کنیم عشق را … نترس … ، خدا ،
هزار مشغله دارد ، سر ِ خدا گرم است

******************

بعید نیست سرم را غزل به باد دهد
و آبروی مرا در محل به باد دهد

زبان سرخ و سرِ سبز و چند نقطه…، مرا
دوصد کنایه و ضرب‌المثل به باد دهد

چه‌قدر نقشه کشیدم برای زندگیم
بعید نیست که آن را اجل به باد دهد

 **********************

زنده یاد نجمه زارع

به گذشته که نگاه می کنم می بینم بخش اعظم زندگیم آن چیزی نبوده

که می خواسته ام ، ولحظات لذت بخشش (که گاه در آنها اشتباه هم

می کرده ام) لحظاتی بوده که خودم بوده ام،خود واقعی ام نه با آرامشی

ساختگی در حالی که درونم مسابقه اسب دوانی برقرار است،ویا لحظاتی

که در میان غزل ها محصور می شده ام شعر این الهام شگفت انگیز با من

همان کاری را می کند که دیازپام وحتی قویتر از آن نمی تواند بکند! باید

روراست باشم 26 سالگی سنی نیست که بگویند تازه اول جوانیت است

در بهترین حالتش در میانه ی راه جوانیم هستم وهنوز کسی نیستم که

باید باشم ،بله البته سختی های دوره دانشجویی از من شخصیتی ساخته

که سعی می کنم عیب هایش را هر روز کمتر کنم،محکم شده ام،مشاور

خوبی هستم،از راکدبودن متنفرم،ولی یک چیز در من عوض نمی شود:زود

رنجم،زود بغض می کنم،در این مواقع نباید حرف بزنم چون اشک هایم جاری

می شود،نباید نگاه کنم چون مردمک های سبز خیسم مرا لو می دهد،ولی

پس ازتحمل ریاضت هایی(واقعن برای من نازک دل حساس شاعرپیشه

ریاضت بود) به خودم یاد داده ام در مکان های غریبه در مقابل آدم های غریبه

ماسک خونسردی بزنم البته فشار روحی زیادی را متحمل می شوم اما چه

می شود کرد؟از کجا معلوم این لبخندیک دشمن دوست نما نباشد؟وقتی از

رفیق هایت دور باشی دنیا شکل دیگری پیدا میکند وتمام آدم ها و تمام

مکان ها غریبه می شوند،رفیق را فقط می توان در خوابگاه پیدا کرد در جایی

که از غربت روزهای زابل به تنگ آمده ای،سر در آغوش رفیقت فرو میبری و

می گویی:خیلی تنهام رفیق........

شب قدر شب شناخت خویش است.....

دست هایت را که بالاترببری می توانی دامن پیراهن آبی خدا را لمس کنی......

چشم هایت را می بندی ودر آسمان هفتم قدم می زنی برشانه ی ابرها

پا می گذاری وبالا می روی تا نور خیره ات کند ..............

چرخ می زنی وحس می کنی که خوبی اما.....

اما خوب نیستی دو تن را نمی توانی گول بزنی خودت وخدایت را.......

وقتی خدا هست چه فرق دارد دیگران باشند یا نباشند........

وقتی خدا هست دست هایی نامرئی اشک هایم را پاک می کند......

وقتی خداهست می توانم خودم باشم بی هراس از اینکه

ناعادلانه قضاوت شوم.....

وقتی خدا هست....

(سلام.دلیل سرودن بعضی غزل هامو خودمم نمی دونم در واقع بدون شرحه!

به نقدم بنشینید لطفن....)

مفهوم کبود تنها ماندن

از قافله ستاره ها جا ماندن

زیبایی مشرقی چشمانت بود

انگیزه ی دائمی لیلا ماندن

شرمنده ی عزلت پری هایی که

در معجزه ی آبی دریا ماندن

هر لحظه بخاطرت غزل می نوشم

اسرار مگوی من و زیبا ماندن

صدبار پریدم از خوابی تلخ

در رهگذر عجیب رسوا ماندن

نیلوفر یاد تو که پیچید به شعر

در نشئه ی شیرینی رویا ماندن

تا سر برسی به باور تنهایی

معلوم شود که می روی یا ماندن

هر روز که زنده می شوم ، می میرم

تسلیم نگاه شوم دنیا ماندن

نه ! بال و پرم قصد پریدن دارد

در پیله ی انتظار فردا ماندن

بر دوش دلم بارش ابری ناگاه

ای سهم من از همیشه شیدا ماندن

اگر به خانه ی من آمدی

پایش را از چشمم بیرون بگذارد. . . !

قبر هم خوبی های خودش را دارد.............

البته اگربذارن کتاب بخونی،گهگاهی چیزکی بنویسی،ودر خودت فرو بری

ولی می ترسم این نکیر و منکر کذایی  بیان ویکی بزنن تو سرم که پاشو

وقت محاکمته!

من :بابا من که تازه اومدم بذارین این صفحه رو تموم کنم

اونا:خیلی تو دنیا خوب بودی حالا زبون درازی هم میکنی(کلن من در هر حالی

زبون دارم ) زیادحرف بزنی جیره کتابتو قطع می کنیم...

وکشان کشان میبرنم

به نظر شما کرم ها که بدن آدم را آن زیر می خورند درد هم داره؟

می شه خدا استثنایی قائل بشه سراغ ما جک و جونور نفرسته؟

خیلی چندش آوره....

حتمن مردمک چشم سبز لذیذ تر از بقیه است نه که کمتر هم پیدا می شه!

آقایون لولو ها روی دست میبرندش.................

بغض درون سینه ام که می شکند....تیر می کشد توی ستون فقراتم،بعد دست

هایم بعد پاها...

بینی ام می سوزد،پلک می زنم ،مقاومت می کنم اشک هایم نریزد اما....

.تنها دارایی ام صورتم را خیس می کند طعم لب هایم شور می شود

در خود فرو می شکنم دردی مستطیلی قلبم را فرا می گیرد حس می کنم

نباید زنده باشم،خدا نگاهم می کند،صورتم را بر می گردانم،پشت چشم هایم

سیاه می شود.....

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آن که دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند ودو تا پرنده شوند

خبر به دور ترین نقطه جهان برسد

 گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ... نه ! نفرین نمیکنم ... نکند
 

به او ،‌ که عاشق او بوده ام ،‌ زیان برسد 

خدا کند فقط این عشق از سرم برود
 

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد ... 

زنده یاد نجمه زارع (خدایش بیامرزد)

(سلام !یک سپید که بیشتر ذهن گویه است.......)

دور می شوی

انگار

هرگز نبوده ای

چه نگاه هایی که پشت سرت به زمین ریخت.....

تا راه رفته را باز گردی

اما این پل را عقل خراب کرده است.........

سلام باز هم غزلی در اوج آشفتگی های روحم......به نقدم بنشینید لطفن.....

وقتی قرار دلم بی قرار شد

به رنج های قدیمی دچار شد

زانوزده در ارتفاع عشق

براسب های غرورش سوار شد

حسی درون صداغوطه ور شده

باخنده های گلت هم بهار شد

حالا ستاره ی این آسمان شدی

آهوترین نگاه غزل تا شکار شد

سرشار می شوم از ابرهای شرم

لجبازی نهفته قلبم مهار شد

دردی شبیه خودش تیر می کشد

وقتی قرار دلم بی قرار شد

به حساب خیال بافی ام نگذار اما ستاره ای دارم در تیره ترین شبها

 (این غزلم در بارانی ترین لحظه های تنهاییم سروده شد التفاتی کنید

وبانظرهاتون ظرف تنهایی دلم را پر کنید..................)

سادگی کرد دلم باز صدایت می کرد

ازهمه مردم دتیا که جدایت می کرد

ظرف احساس تری،لحظه ها خالی تر

خلوت حافظه ی شعر خدایت می کرد

تا که می خواست قلم خط بزندنامت را

کل این قافیه ها را به فدایت می کرد

آتش تندنگاهت،حاصلم راسوزاند

گوشه ی مسجدچشمم که دعایت می کرد

سبزی ترد نگاهم،غم دنیا را داشت

وقت هایی که غرور تو رهایت می کرد

شایعه بود مکافات دلی در باران

سادگی کرد دلم باز صدایت می کرد

بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم وهمه یکسان بودن بزرگ که شدیم

قضاوت های درست وغلط موجب شد کهاندازه ی دوس داشتنمون تغییرکنه..

بچه که بودیم اگه با کسی دعوا می کردیم یک ساعت بعد یادمون می رفت

بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سال ها تو یادمون می مونه وآشتی

نمی کنیم..............

بچه که بودیم گاهی بایک تیکه نخ سرگرم می شدیم بزرگ که شدیم حتی

100 تا کلاف هم سرگرممون نمی کنه

بچه که بودیم بزرگ ترین آرزومون داشتن کوچک ترین چیز بود بزرگ که شدیم

کوچکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزهاست

بچه که بودیم آرزومون بزرگ شدن بود بزرگ که شدیم حسرت برگشت

به بچگی روداریم

بچه که بودیم تو بازی هامون همش ادای بزرگ ترهارو در می آوردیم بزرگ

که شدیم همش تو خیالمون برمیگردیم به بچگی.................

(به جای تاج گلی که پس از مرگم برای تابوتم می آوری ،شاخه ای از آن را

همین امروز به من هدیه کن شکسپیر)

در من دوباره زنده شده یاد مبهمی

دنیا قشنگ تر شده این روزها کمی

گفتم کمی؟ نه! خیلی- یک کم برای من

یعنی زیاد یعنی همسنگ عالمی

دریا کجا و باغ کجا؟ سهم من کجا؟

من قانعم به برگ گلی قطره شبنمی

-

ای عشق چیستی تو که هرگاه می رسی

احساس می کنی که دلیری که رستمی

مثل اساس فلسفه و فقه مبهمی

مثل اصول منطق و برهان مسلمی

هم چون جمال پرده نشینان محجبی

هم چون بساط باده فروشان فراهمی

-

حق داشت آدم آخر بی عشق آن بهشت

کمتر نبود از برهوت از جهنمی -

با سیب سرخ وسوسه، پرهیز و لبگزه 

قصری پر از فرشته و دیوار محکمی؟

-

باید مجال داد به خواهش به وسوسه

باید درود گفت به شیطان به آدمی!

بهروز یاسمی

بچه که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم،اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم.......

کاش دلامون به بزرگی بچگی بود کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن

نداشتیم وفقط نگاه کافی بود.......

بچه که بودیم توجمع گریه می کردیم ،بزرگ که شدیم تو خلوت.....

بچه که بودیم راحت دلمون نمی شکست بزرگ که شدیم ،خیلی آسون

دلمون می شکنه....

بچه که بودیم همه رو 10 تا دوست داشتیم ،بزرگ که شدیم بعضی ها رو

هیچی،بعضی هارو کم،وبعضی هارو بی نهایت دوست داریم......

ادامه دارد.......

سلام.چند وقتیه که فقط نماز آرومم می کنه (وخوشحالم) بعد کتاب(جدیدن

تاریخی اعم از جنگ وسلطنت پهلوی ونباشه رمان) بعدش موسیقی

(اکثرن هایده وسیاوش وابی واگه باشه مجید خراط ها)

بعضیا از بی فکری رنج می برن (البته ممکنه خودشون ندونن) ومن از فکر زیاد

در مورد هرچه که بخواهید فکر می کنم وگاه نگران می شوم.......

خداوند عاقبت همه را به خیر کند

(به قول یکی از دوستان خدا همه را خوب کند)

تا بعد.....

هنگامی که خدا زن را آفرید به من گفت: این زن است. وقتی با او

اما هنوز خدا جمله اش را تمام نکرده بود که شیخ سخن او را قطع کرد و چنین گفت: بله وقتی با  

زن روبرو شدی مراقب باش که به او نگاه نکنی. سرت را به زیر افکن تا افسون افسانة گیسوانش  

نگردی و مفتون فتنة چشمانش نشوی که از آنها شیاطین میبارند. گوشهایت را ببند تا طنین  

صدای سحر انگیزش را نشنوی که مسحور شیطان میشوی. از او حذر کن که یار و همدم ابلیس  

است. مبادا فریب او را بخوری که خدا در آتش قهرت میسوزاند و به چاه ویل سرنگونت میکند  

مراقب  باش....


و من بی آنکه بپرسم پس چرا خداوند زن را آفرید، گفتم: به چشم.


شیخ اندیشه ام را خواند و نهیبم زد که: خلقت زن به قصد امتحان توبوده است و این از لطف  

خداست در حق تو. پس شکر کن و هیچ مگو....


گفتم: به چشم.


در چشم بر هم زدنی هزاران سال گذشت و من هرگز زن را ندیدم، به چشمانش ننگریستم، و  

آوایش را نشنیدم. چقدر دوست میداشتم بر موجی که مرا به سوی او میخواند بنشینم، اما از  

خوف آتش قهر و چاه ویل باز میگریختم.


هزاران سال گذشت و من خسته و فرسوده از احساس ناشی از نیاز به چیزی یا کسی که  

نمیشناختم اما حضورش را و نیاز به وجودش را حس می کردم . دیگر تحمل نداشتم . پاهایم  

سست شد بر زمین زانو زدم، و گریستم. نمیدانستم چرا؟


قطره اشکی از چشمانم جاری شد و در پیش پایم به زمین نشست...


به خدا نگاهی کردم مثل همیشه لبخندی با شکوه بر لب داشت و مثل همیشه بی آنکه حرفی 

 بزنم و دردم را بگویم، میدانست.


با لبخند گفت: این زن است .  

وقتی با او روبرو شدی مراقب باش که او داروی درد توست.  

بدون او تو غیرکاملی . مبادا قدرش را ندانی و حرمتش را بشکنی 

 که او بسیار شکننده است .  

من او را آیت پروردگاریم برای تو قرار دادم. نمیبینی که در بطن وجودش  

موجودی را میپرورد؟

من آیات جمالم را در وجود او به نمایش درآورده ام. پس اگر تو تحمل و ظرفیت  

دیدار زیبایی مطلق را نداری به چشمانش نگاه نکن، گیسوانش را نظر میانداز، 

 و حرمت حریم صوتش را حفظ کن تا خودم تو را مهیای این دیدار کنم... 

من اشکریزان و حیران خدا را نگریستم. پرسیدم: پس چرا مرا به آتش قهر و چاه ویل تهدید کردی ؟!
 

زندگیم سرشار از آرزو هایی است که هرگز به آنها نرسیدم.......  

امیدهایی که به خیال تبدیل شد......  

رنجی که هنوز پایان نیافته است..... 

روحم روحی را یافته است که پاک است که نجیب است......

(این سپید رو حول حوش ساعت ده دیشب گفتم از اعماق دلم به نقدم بنشینید......) 

تنهاییم را پشت چشم هایت جا می گذارم 

اشک هایم را درو می کنم  

بغضم را مچاله 

تکیه ام را به آینده می دهم  

به بودن هایت.......

(سلام این جدید ترین سپیدی هست که گفتن وکاملن منطبق با احوالیه که  

دارم .....) 

دارم ذهنم را پاشویه می کنم  

در منتها الیه زمان   

 وقتی سلول هایم داد می زنند 

 از فشار ابرهای سوخته   

 بر فراز بی کسی های مداوم    

مکافاتی که می کشم از نبودنت......

اولین روز دبستان بازگرد  

شادی آن روز هایم بازگرد   

بازگرد ای خاطرات کودکی  

بر سوار اسب های چوبکی  

خاطرات کودکی زیباترند   

یادگاران کهن مانده ترند  

درس های سال اول ساده بود 

آب را بابا به سارا داده بود 

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ 

 خش خش جاروی مادر روی برگ  

همکلاسی های من یادم کنید  

باز هم در کوچه فریادم کنید   

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود  

جمع بودن بود وتفریقی نبود  

ای دبستانی ترین احساس من  

بازگرد این مشق ها را خط بزن

تمام شاعران اهل دروغند  

بجز آنها که از جنس فروغند (ومن به گواهی همه از جنس فروغم)  

من چه اشک ها ریختم اما نم اشکی بر چشمان شما ننشست.  

علت را دریافتم من غریبه هستم (ژان امروش)  

غمگینم ! هی از چشم هایم اشک می جوشد  وهی پلک می زنم که  

مثلن چشم هاین آب می زند یا می سوزد از درون سیر نزولی دارم صدای  

فروریختن دیوارهای غرورم را می شنوم حتمن که نبایدیکی از آن ماجراهای  

عجیب وغریب یا اتفاق های خاص رخ بدهد تا یک دختر نازک دل حساس  

وشاعر مثل من نگاهش را غم بگیرد ودیگر خبری از تیکه انداختن های 

 بامزه اش وپرحرفی های گاه و بیگاهش نباشد! برای من همین حال وروز  

الانم عین آسمان به زمین رسیدن است می فهمی؟

من نام کسی نخوانده ام الا تو

با هیچ کسی نمانده ام الا تو 

عید آمد ومن خانه تکانی کردم 

از دل همه را تکانده ام الا تو

(سلام این غزلم فاصله رو داد می زنه با شدتی بیشتر از قبلی امیدوارم 

 فاصله ها جسمی باشند تا روحی و به امید روزی که تمام فاصله های تلخ  

برداشته شوند.........)  

چه آشنای غریبی است چشمانت  

بمان که یار نجیبی است چشمانت  

تمام خاطره هایم به باد می رفتند  

چه ماجرای عجیبی است چشمانت  

منی که راحت وساده فریب می خوردم  

دوباره فکر فریبی است چشمانت  

شبیه سایه ی بی انتهای تاریکی  

برای این دل حوا سیبی است چشمانت 

دوباره های نبودت هجوم آوردند  

بمان که یار نجیبی است چشمانت

(سلام .امیدوارم سال خوبی رو آغاز کرده باشین این غزلو اواخر تعطیلات  

نوروزی گفتم کاملن حسی هست منتظر نقد ونظرات زیباتون هستم ......... 

حق نگهدارتون)   

چه فرق دارد اگر ما جدا باشیم 

نه یک نمایش صامت فقط صدا باشیم   

رفیق لحظه ی تنهاییم کجا هستی؟ 

در این مسیر غریبه چرا باشیم؟  

که در نفس نفست ترس جا دارد  

بیا از این شب خالی رها باشیم   

که یک جنایت مشکوک رخ داده  

نگو مجرم خسته دوباره ما باشیم 

خدای فاصله ها سخت می گیرد   

چه می شود اینبار ما خدا باشیم  

بلند بال وپری داشت این رویا   

چه فرق دارد اگر ما جدا باشیم؟

سفره ای باش به اندازه ی عشق ...



هفت سینی به بلندااای دلت



و مرا دعوت کن



سرِ آن سفره ی ناب



ای تو همرنگ گلاب

تقدیم به همه رفیقام،دوستام،خواننده های وبلاگم، وخونوادم که زندگیم

هستن.....

عیدتون مبارک

من خواب دیده ام که به تو می رسم ولی

 
اخلاق عشق با دل من سازگار نیست 

باید گذشت از تو ، ولی نه! نمی شود 

راهی به جز کشیدن این انتظار نیست!

میگن عید از تو همین کوچه میاد

یه مسافر از همین را میرسه

آشنای سفرۀ سبزه و نور

اگه امروز نشه... فردا میرسه
 
پلک آسمون دوباره میپره

ماهی قرمزا با هم کِل میکشن

موجا تا آسمونا سر میزنن

صدفا دستی به ساحل میکشن
 
فصل سیب سرخ حوا میرسه

انگاری آدم از آسمون میاد

همۀ ترانه ها منتظرن

باز صدای مخمل اذون میاد
 
کی میگه با خندۀ یه دونه گل

فصل سردمون بهاری نمیشه؟

کی میگه با چشمۀ یه چشمِ تر

همۀ رودخونه جاری نمیشه؟
 

میگن عید از تو همین کوچه میاد

یه مسافر از همین را میرسه

اگه امروز نیومد ...خیالی نیست

امروز تو خیابون دست یه نفر یه قناری دیدم

پرسیدم : فروشیه؟

گفت : نه ؛ رفیقمه

سلا م دوستان عزیزم این شعر قرار بود غزل بشه شد دوبیتی یعنی بیشتر

نجوشید زورکی که نمیشه!تا نظر شما چی باشه؟

گاهی شبیه خودم داد می زنم

می بارم از تو ولی شاد می زنم

از چشم های مزاحم ـ فراریم

با گوشه های لبت باد می زنم

(سلام  مدتها پیش ۳ بیت اول این غزل رو گفته بودم وناقص موند تا چند روز  

پیش  ادامه این غزلو  گفتم مثه یک حس درونی یه جوشش خوشحال میشم 

 نقدش کنین حق نگهدارتون) 

آخر شکست بال و پرم راعبور کرد 

گامی به سمت درونم نزول درد   

هی سایه های گذشته غبار غم   

در امتداد زمان روز های زرد 

می آمدند خسته تر ازمن دقایقم  

از تلخی سکوت دست های سرد  

شاکی شدم که خدا داد می زند  

پاشو بجنگ در این عرصه نبرد  

بالا بگیر سرت را به سوی من  

در آسمان و زمینم کمی بگرد  

شرمنده می شوم ( و) بغض می کنم  

آه ای خدای یگانه خدای مرد

این پست را به عشق رفیق مینویسم ولا غیر...... 

وقتی از پشت سیم (خدا پدرت را بیامرزد گراهام بل) صدایی را میشنوی  

که به پاس هم نشینی در غربت رفیق جانت وندای روحت شده است! 

چقدر دلت می خواهد داد بزنی یا اصلن زار بزنی رفیق دلتنگتم! 

شاید از اندک خوبی های غربت همین خاطرات ودوستی های تلخ وشیرین 

 باشد با هم خندیدیم وبا هم گریه کردیم وچقدر من با این عقل ناقصم مشاوره  

دادم ودل به دست آوردم!شاید بیشتر از هوش فن بیان دارم نه نعیمه جان! 

(دخترآرام ومهربان) 

وتمام بچه های خوابگاه که یکبار صابون مشاوره من  

(برای رضای خدا وخلق خدا بوده باور کنید!) به تنشان خورده  

می گفتند اگر این حرف ها را برای زندگی خودت به کار می بردی  

وای که چه میشد!!!ولی مگر نه اینکه کوزه گر از کوزه شکسته آب میخورد.... 

رفیق ناموس آدمه حتی اگه فقط با هم اشک ریخته باشیم 

 حتی اگه نان ونمک هم را نخورده باشیم که خورده ایم! 

رفیق!دوستت دارم

امشب شب مهتابه حبیبم رو می خوام 

حبیبم اگه خوابه طبیبم رو می خوام............ 

بندهای انگشتانم سلول های خاکستری مغزم بیماری نوشتن  

مزمن گرفته است....... 

دلم پر است وذهنم خالی است قلبم درگیری هایی دارد که نمی دانم 

 چیست؟انگار روحم را  طوفانی سهمگین درنوردیده است!وتمام 

 حس هایم را با خود به ناکجاآباد برده است! 

مزه ی چشم هایم شور شده است  

گمانم باز هم هوای باران را دارد!اماخوب چرا؟؟؟!!!

( واین هم غزل دوم که جدید ترین غزلم هم هست شرمنده که دوستان منتظر 

 ماندند اما تابی برای نوشتنش وحوصله ای نبود خوب من منتظر کامنت های  

زیباتون هستم........ )  

آرام نشست در مقابلم خیره به دور دست  

با یک بغل سکوت وغم ارتفاع پست  

شاید قبول کرده که من یک روانی ام  

شاید قبول کرده همینی که بود وهست  

از منجلاب درونم بخارمی رود ولی 

درد ی است نالیدنش که مست  

فریاد های پیاپی وجوی اشک

راه گلوی دلم را دوباره بست  

حالا که حنجره ام را غبار سوخت  

حالا که واژگان صدا دست روی دست  

شمعی که رو به باد در روزگار دور   

باران چشم های مکافات شب پرست

۲۴ سالت باشد و  هیچ اختیاری از خودت نداشته باشی......  

۲۴ سالت باشد وندانی که کجای این دنیای متظاهر بوقلمون صفت  

ایستاده ای...... 

۲۴ سالت باشد ونتوانی تصمیم بگیری........ 

۲۴ سالت باشد وهی دم گوشت بگویند ذوق داری واستعداد  

ولی نتوانی شکوفایشان کنی.....یا اصلن نخواهی شکوفا شوند  

که چه بشود....؟؟؟!!! 

۲۴ سالت باشد وهی فریاد های را در درونت خفه کنی ومردمک چشم هایت 

 دودو بزند از بس  حرف  توی آنها جمع شده....... 

۲۴ سالت باشد وحالت از این زندگی کوفتی بهم بخورد........

 ۲۴سالت باشد ودلت بخواهد که بمیری....